|
het gesprek
En dan is het tijd voor het gesprek met je specialist, die je gaat vertellen dat je een chronische ziekte hebt. Dat is slecht nieuws, of je er nu op voorbereid was of niet.
Het is een moeilijk gesprek. De specialist moet je in korte tijd uitleggen wat je mankeert, je emoties opvangen, je vragen beantwoorden en je vertellen hoe het nu verder gaat.
Jij bent geschrokken en verliest spontaan je tegenwoordigheid van geest. Je neemt niet goed op wat er wordt gezegd, stelt niet de goede vragen en hoort de antwoorden ook maar half. Na 10 of 20 minuten sta je weer buiten, met een recept en een afspraak voor een volgend bezoek. Wat nu?
Wat je zou moeten doen, is meteen een afspraak maken voor een tweede gesprek. Je moet jezelf tijd geven om aan het idee te wennen en om nieuwe vragen te formuleren. Maar daar denk je op zo'n moment niet aan. Ik ook niet.
Ik kwam thuis en barstte in tranen uit.
|
|
Terwijl ik zeker had geweten wat de uitslag zou zijn, zo zeker dat ik een boek over mijn ziekte had gekocht en een lijstje met hele specifieke vragen had meegenomen.
Later zag ik dat ik al mijn vragen had aangestreept en dus had gesteld. Ik kon me alleen de antwoorden niet meer herinneren. Ik moet een beheerste en geïnformeerde indruk op de specialist hebben gemaakt. Ik reageerde niet emotioneel en stelde gerichte vragen. Wellicht dat het daarom leek alsof ik geen verdere begeleiding nodig had.
Maar er komt natuurlijk veel meer bij kijken dan technisch inzicht in je ziekte en een potje pillen om de ergste symptomen te bestrijden.
De CIB Liga heeft een interessant artikel over ontkenning...
|
|
