|
het nieuws verwerken
Je hebt een chronische ziekte. En een chronische ziekte is voor altijd.
Je klachten kunnen misschien met medicijnen worden onderdrukt, maar ze zullen altijd terugkeren. Je zult voortaan medicijnen moeten gebruiken en regelmatig controles en onderzoeken moeten ondergaan.
In het eerste hoofdstuk van haar boek "Je moet er maar mee leren leven" beschrijft Odiel Reef de gevoelens die je op dit moment kunt ervaren. In de situatie die zij bespreekt, zijn de artsen uitbehandeld en moet de patiënt met de klachten leren leven. Zo ver ben jij misschien nog niet.
Voor veel ziektes bestaan behandelingen die de symptomen onderdrukken. Een groot deel van de mensen reageert daar goed op, jij misschien ook wel. Toch zul je wellicht dezelfde gevoelens hebben: boosheid, verdriet, angst en misschien ook wel jaloezie op de gezonde mensen in je omgeving.
Odiel Reef geeft een goede beschrijving van de dingen die er dan door je hoofd gaan.
|
|
Ze legt uit waarom dat nodig is en geeft adviezen voor de verwerking van het slechte nieuws.
Mij heeft het geholpen om dit hoofdstuk te lezen. Ik ben een van die mensen die bij rampspoed het gevoel uitschakelt. Na die eerste huilbui begon ik onmiddellijk maatregelen te treffen en mijn plannen voor de toekomst aan te passen. Ik gaf mezelf geen tijd om er iets van te vinden.
Ik werd hierbij gesteund door mensen in mijn omgeving, die benadrukten dat "het veel erger had kunnen zijn", dat "het prettig was dat er nu duidelijkheid was" en dat "ik er nu tenminste iets aan kon doen".
Als ik er al iets van zou moeten vinden, zou dat positief moeten zijn. Pas toen ik las over de boosheid en de machteloosheid die mensen in zo'n situatie voelen, besefte ik dat ik dat ook voelde.
Het gaf me een enorm gevoel van opluchting om even niet redelijk te hoeven zijn, maar het gewoon oneerlijk te mogen vinden.
("Je moet er maar mee leren leven, omgaan met een chronische ziekte", Odiel Reef)
|
|
