|
Bij ieder bezoek bepaalt je arts wanneer je volgende controle zal zijn. Dit kan variëren van elke week tot eenmaal per zes maanden.
En dan zijn er de onderzoeken. Veel chronische ziektes zijn niet eenduidig vast te stellen. Ook is het vaak niet duidelijk waar de ziekte precies optreedt en hoe ernstig het is. Dan is het nodig om verder onderzoek te doen.
Soms beperkt het onderzoek zich tot een buisje bloed of een röntgenfoto. Er bestaan echter ook uitgebreide inwendige onderzoeken, die inclusief de voorbereiding en het bijkomen van de verdoving twee hele dagen kosten.
Je invloed op de planning is beperkt. Meestal zijn er wachtlijsten en moet je het doen met dat ene gaatje over drie weken. Als er meer haast wordt gemaakt, is dat meestal omdat je klachten acuut verergerd zijn. Dan laat je het wel uit je hoofd om het onderzoek uit te stellen tot er plaats is in je agenda.
Ziek of gezond, het is niet leuk om de controle over je agenda kwijt te raken.
|
|
Ik ben vaak boos geweest als ik weer eens een cursus moest onderbreken omdat een of ander onderzoek alleen op donderdagmorgen kon. Of als ik weer een middag niet kon werken omdat de specialist me toch nog even terug wilde zien.
Met een chronische ziekte ben je overgeleverd aan de nukken van je lijf. Uiteindelijk leer je om bij de dag te leven en om flexibele plannen te maken. Deze eerste fase is daarvoor een goede aanloop.
Het beste is als je iedereen laat weten wat er aan de hand is. Men zal het dan begrijpen als je af en toe iets moet afzeggen. Verder kun je ervoor zorgen dat de dingen zo veel mogelijk doorgaan als jij er niet bij kunt zijn.
Zeker in het begin zul je vaker in het ziekenhuis zijn dan je lief is en soms heel onverwacht. Je moet er dus voor zorgen dat er altijd vervanging is voor je dagelijkse verplichtingen.
Op je werk kun je in overleg met je baas een vervanger aanwijzen, die je goed op de hoogte houdt van je werkzaamheden.
|
|
