|
Dit conflict wordt vaak opgelost door op te houden om met jou over je ziekte te praten.
Gaandeweg reageert men niet meer, of steeds geïrriteerder, op jouw uitingen van pijn of vermoeidheid. Of men probeert het allemaal minder erg te maken door over je ziekte heen te praten en je op te beuren als je er zelf over begint.
Niemand is ermee geholpen als jouw ziekte niet bespreekbaar is. Het negeren van jouw ziekte en klachten vermindert uiteindelijk hun gevoelens van frustratie en machteloosheid niet. En jij kunt je eenzaam en geïsoleerd gaan voelen.
praat en vraag
Het is daarom belangrijk dat je jouw beleving met je omgeving deelt. Ook al ben je misschien niet gewend om je gevoelens te uiten, vertel wat de ziekte voor jou betekent.
Laat weten wat je omgeving kan doen om je te helpen. Maak duidelijk wat je van hen verwacht als je uiting geeft aan je pijn, vermoeidheid of frustratie.
|
|
Voortdurend opbeuren en de pijn negeren kan je deprimeren. Het is vaak al voldoende als iemand alleen luistert en er gewoon is.
Misschien ben je sterk op jezelf gericht als gevolg van je ziekte en pijn. Stimuleer je omgeving dan toch om hun verdriet en machteloosheid te tonen. Flink houden versterkt bij jou en bij hen de eenzaamheid.
Het is ook voor hen niet leuk dat het leven nu een andere wending neemt. Jij kunt misschien niet meer alles doen wat jullie samen deden. Je hebt andere dingen nodig dan vroeger. Er moet voortaan altijd rekening worden gehouden met jouw ziekte.
Jullie moeten samen een nieuwe vorm vinden van omgaan met elkaar. Dit gaat het gemakkelijkst als jullie open tegen elkaar kunnen zijn en de frustraties niet laten oplopen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Vooral schuldgevoel kan de communicatie flink in de weg zitten. Maar je moet tegen een ander kunnen zeggen wat je nodig hebt, ook al zou je diegene eigenlijk niet extra willen belasten.
|
|
