|
Men moet ook tegen jou kunnen zeggen dat het niet leuk is als je steeds over je klachten praat, al ben je nog zo te beklagen. Je ondermijnt je relatie als je deze dingen niet bespreekt.
Als de spanningen te hoog oplopen en je er niet met elkaar over kunt praten, stort je hart dan uit bij een ander. Praat met iemand uit je eigen kring of met een hulpverlener. Je kunt terecht bij je huisarts, je eventuele rabbi, imam, pastor of dominee, je patientenvereniging, vrijwilligersinstanties of de Stichting Korrelatie.
Op een dag werd het mijn partner ineens teveel. Maandenlang had hij me zonder mopperen naar mijn controles gebracht, mijn hand vastgehouden als dat nodig was en gezorgd dat het huishouden bleef draaien als ik te ziek was om mijn deel te doen. Hij was er moe van, hij kreeg te weinig erkenning en hij maakte nooit meer iets leuks mee.
Hij had gelijk, we hadden dat niet goed gedaan. Het had heel vanzelfsprekend geleken dat hij dingen van mij overnam. Net als het vanzelfsprekend was dat we allebei thuisbleven als ik te ziek was om iets leuks te doen.
|
|
Maar een chronische ziekte is voor altijd en zo kun je niet leven. We zijn om de tafel gaan zitten en we hebben opnieuw gekeken naar de vragen uit "doe niet alles zelf".
Tenslotte was het ook niet nodig dat híj alles zelf deed.
- wat moet er allemaal gebeuren?
- wat wil ik graag zelf doen?
- hoe kost me dat de minste tijd en inspanning?
- wat zijn de alternatieven voor de rest?
We kochten een vaatwasmachine, namen een werkster en leerden om de boodschappen via internet te bestellen. Dat scheelde een hoop werk.
Ik doe nu vaker een beroep op andere mensen als ik iets niet kan. Onze afspraken buiten de deur gaan door, ook als ik er niet bij kan zijn. Hij is meer dingen alleen gaan doen en doet moeite om ook eens met andere mensen af te spreken.
En ik spreek meer erkenning uit voor de moeite die hij doet.
|
|
