|
De kans bestaat dus dat de ander jouw klachten onderschat en jou aanspoort om meer te doen dan je eigenlijk kunt.
Ik heb vaak activiteiten moeten afbreken omdat ik ver over mijn grenzen was heengegaan. Ik wilde niet flauw doen, vond dat ik het moest kunnen en ik ben altijd gevoelig geweest voor opjutterij als "kom op, je kunt het best".
Het heeft me heel wat moeite gekost om hiermee om te leren gaan. Inmiddels kan ik uitleggen dat er inderdaad mensen zijn die aansporing nodig hebben om hun grenzen te leren verkennen. Er zijn echter ook mensen die afgeremd moeten worden omdat ze van nature te ver gaan. Daar ben ik er een van.
Je helpt mij meer door een rustpauze voor te stellen dan door nog even door te willen gaan, als ik zelf om een pauze vraag. En ik help mezelf beter door duidelijk te zijn: "Nee, ik heb nu echt pauze nodig".
Wat ook in het boek geconstateerd wordt is hoe anders mensen reageren als je aandoening zichtbaar is.
|
|
Een vrouw beschrijft bijvoorbeeld haar frustratie als iemand in een rolstoel met alle voorkomendheid wordt behandeld, terwijl zij uitgeput en doodziek in een rij staat te wachten.
Ik herken dat. Ik gebruik een rolstoel als ik lange stukken zou moeten lopen of lang zou moeten staan. De buitenwereld reageert dan meteen anders. Ik word langs rijen geloodst, mensen geven mij dingen aan en iedereen wordt een stuk vriendelijker.
Dat heeft mij ervan overtuigd dat mensen echt wel aardig en behulpzaam willen zijn, als ze maar weten dat het nodig is.
Ik vertel dus aan iedereen wat ik heb en wat mijn klachten en beperkingen zijn. Ik probeer dit met wat humor te doen en er niet over te zeuren. Maar ik probeer niet te doen alsof het niet zo is, door dingen te doen die ik eigenlijk niet kan.
("Sick and tired of feeling sick and tired, living with invisible chronic illness", Paul J. Donoghue en Mary E. Siegel; recensie in het Engels.)
|
|
