|
|
|
5 jaar ziek
|
Het was op 13 juli dat ik de diagnose kreeg. U hebt een chronische ziekte, mevrouw. Voortaan slikt u pillen en willen we u elke zes weken even zien. Ik schrok ervan. De rest van mijn leven onder doktersbehandeling? Twee keer per jaar faxte mijn huisarts een recept voor de anticonceptiepil naar mijn apotheek, meer medische zorg had ik nooit nodig gehad.
Al snel relativeerde ik het nieuws. 's Ochtends slikte ik vitaminen bij het ontbijt. Een handjevol pillen kon daar makkelijk bij. En de controles konden op woensdagmiddag, dan was ik toch al vrij. Er waren duizenden mensen met een chronische ziekte, met “mijn” ziekte, die een heel gewoon leven leidden. Het had veel erger kunnen zijn.
Het was veel erger. Het slikken van de pillen was een fluitje van een cent en de controlebezoeken stelden ook weinig voor. Wat ik niet had zien aankomen was dat ik chronisch ziek zou zijn. Dom natuurlijk, want waarom zouden ze het anders een chronische ziekte noemen? Dat ik altijd ziek was, altijd pijn had en me altijd moe voelde, maakte het me onmogelijk om een “heel gewoon leven” te leiden. Alles werd anders.
|
De tijd verstreek en ineens was er bijna vijf jaar om. Toen ik bedacht dat mijn eerste lustrum naderde, wilde ik dat vieren. Ik zette de datum in mijn agenda en kocht alvast een cadeautje voor mezelf.
Maar iedereen die ik over mijn aanstaande jubileum vertelde, keek me meewarig aan. Zoiets vier je toch niet? Zo’n dag kun je het beste negeren, of anders in gepaste melancholie doorbrengen.
|
Ik niet, ik heb wat te vieren. Mijn ziekte heeft me veel goeds gebracht.
- Toen ik niet meer alles kon, door gebrek aan energie en lichamelijke beperkingen, moest ik keuzes maken. Ik besteed nu alleen nog energie aan dingen die ik graag wil doen, aan dingen die ik leuk of belangrijk vind. Het is een heerlijk gevoel om de krenten uit de pap te halen. De ballast van beleefdheidsbezoeken en andere verplichte nummers ben ik kwijt.
- Ik ben veel leuker werk gaan doen. Ik was tevreden met de baan die ik had, maar net als iedereen had ik onvervulde verlangens. Toen ik iets anders moest verzinnen, heb ik er niet alleen mijn lijst met beperkingen, maar ook mijn verlanglijst bij gepakt. Wat ik nu doe past precies bij me en geeft me elke dag weer plezier en voldoening.
- De relatie met mijn partner heeft zich verdiept. Mijn ziekte heeft ons een grote gezamenlijkheid en saamhorigheid gebracht. Het was goed om samen angsten, zorgen en kleine triomfen te delen. Het was goed om samen te zoeken naar een nieuwe manier van leven, waar de rollen opnieuw moesten worden verdeeld en waar niets vaststond. Het was goed om keer op keer te merken dat we elkaar ook op het dieptepunt liefhebben.
|
Mijn leven is goed. Natuurlijk, het zou nog leuker zijn zonder klachten en medicijnen. Maar als ik mocht kiezen tussen vroeger en nu, liet ik het zoals het nu is!
En het cadeautje dat ik mezelf gaf? Het is een ring, een hele mooie. Als ik me erg ziek voel, of als mijn beperkingen me uit mijn humeur dreigen te brengen, doe ik hem om. Daar vrolijk ik altijd weer van op.
© 2007, Alexandra Faber
|
|
|
|