|
|
|
behandeling bewijst ziekte
|
Veel chronische ziektes zijn niet zichtbaar. Je kunt misselijk zijn van de pijn, trillen van vermoeidheid of op andere manieren ziek zijn - de buitenwereld ziet een gewoon mens en behandelt je als zodanig. Zelfs als men weet waar je aan lijdt is het allemaal moeilijk voor te stellen, of te geloven. Ook de mensen die je serieus willen nemen, vergeten toch vaak om rekening te houden met je beperkingen. Je ziet er tenslotte goed uit en je klinkt vrolijk. Het is verleidelijk om te denken dat het allemaal wel meevalt.
Mensen hebben een hoop vooroordelen, ook al zijn ze zich daar niet altijd van bewust. "Geen koorts is niet ziek", is er zo een. Maar ook hebben veel mensen stiekem de verdenking dat onzichtbare klachten psychisch zijn. Je zou je een stuk beter voelen als je er niet zo aan zou toegeven.
Het is daarom een opluchting als er iets aan je klachten wordt gedaan. Blijkbaar worden je klachten door een expert erkend. Nog beter, ze zijn niet psychisch. Het is bewezen dat je ziek bent. Ineens voelt men zich vrij om je ziekte te erkennen.
Wat voor soort behandeling je krijgt, maakt niet veel uit voor die erkenning. Zolang het maar iets is dat men associeert met serieuze aandoeningen. Prednison scoort aanmerkelijk beter dan kruidentherapie, ook al zou je met dat laatste misschien betere resultaten boeken. Een rolstoel maakt veel meer indruk dan een dagelijks bezoek aan de chiropractor.
Lees meer over medicatie bij een chronische ziekte.
|
geen behandeling
Maar wat als je geen behandeling krijgt? Mijn ziekte reageert niet, of heel kortstondig, op behandeling. Ik heb wel altijd veel last van bijwerkingen en heb daarom afwisselend perioden met en zonder medicatie. En ik merk onmiddelijk het verschil in de reacties van de buitenwereld. Zelfs artsen, die beter zouden moeten weten, nemen mijn klachten ernstiger als ik word behandeld. "Geen behandeling is niet ziek", lijkt hier het vooroordeel, of: "Hoe dramatischer de behandeling, hoe zieker". Tijdens mijn eerste WAO-keuring slikte ik geen medicijnen en werd ik in grote mate arbeidsgeschikt verklaard. Toen ik later chemotherapie kreeg en me daardoor een stuk beter voelde, vond men mijn ziekte ineens veel ernstiger.
Ik vind dat erg frustrerend.
Het is al moeilijk genoeg, als je te horen hebt gekregen dat er niets aan je klachten te doen valt. Als de buitenwereld dat dan ook nog beschouwt als bewijs dat het allemaal zo erg niet is, sta je helemaal alleen. Je zou er van in de verleiding komen om maar wat te gaan slikken, of het helpt of niet.
|
helpt klagen?
Er zijn twee manieren om de buitenwereld van je klachten te overtuigen, klagen of assertief zijn.
Als je voortdurend klaagt geef je de buitenwereld geen kans om je klachten in twijfel te trekken. Men denkt misschien dat je overdrijft, maar niemand zal dat hardop zeggen. En dus moeten ze rekening met je houden. Klagen helpt.
Maar het heeft een nadeel: je wordt al snel als een zeurpiet beschouwd. Ik heb zelf een vreselijke hekel aan zeurpieten. Ik verdenk ze ervan dat ze er plezier aan beleven om zielig te zijn. Ik ga er daarom vanuit dat ze overdrijven. Ik neem hun klachten niet serieus en vermijd hun gezelschap zoveel mogelijk. Dat is niet het effect dat je bedoelt. Je wilt serieus genomen worden. En niet alleen bij uitzondering, maar gewoon bij je dagelijkse ongemakken.
Wat je kunt doen is assertief zijn. Vertel je omgeving waar je last van hebt en wat je beperkingen zijn. Wees daarbij zo concreet mogelijk. Dus niet zeggen dat je gauw moe wordt en dan na een wandeling in tranen uitbarsten van uitputting en teleurstelling, omdat men er geen rekening mee heeft gehouden. Nee, geef van te voren aan dat je regelmatig pauze nodig hebt en steek je vinger op als het zover is. Dit is niet gemakkelijk. Je moet er je grenzen voor kennen, of kunnen voelen. Je moet accepteren dat die minder ver liggen dan bij andere mensen. Je moet daar ruimte voor durven vragen. En je moet er soms ruimte voor némen.
Ik vind mezelf redelijk assertief. Ik heb geleerd dat mijn grenzen van dag tot dag kunnen verschillen en dat mensen niet goed aan mij kunnen zien dat ik uitgeput raak. Ik ben daarom bedreven geraakt in het maken van afspraken. "Leuk als je komt, maar na een uurtje wil ik gaan rusten. Goed?" of "Leuk dat we corresponderen, maar het kan een tijdje duren voordat ik antwoord. Trek je dat niet aan." Maar ondanks die duidelijkheid, zijn er altijd mensen die niet weggaan, of die beledigd zijn als ik niet per ommegaande antwoord of terugbel. Ik probeer het uit te leggen, maar ik hou wel stug vol. Als ik meegeef, lig ik de rest van de dag in de kreukels en denken zij "zie je wel, het valt best mee".
© 2007, Alexandra Faber
|
|
|
|
