|
|
|
fitness met een ziek lijf
|
de afbraak
Voordat ik ziek werd, zag ik er goed uit en was ik redelijk fit. Ik sportte niet, maar ik had een druk en beweeglijk leven. Ik maakte me nooit druk over mijn conditie en ik stond nooit op de weegschaal. Toen ik hele dagen in bed moest doorbrengen, werd ik dikker. Logisch, dacht ik, dat gaat er straks vanzelf wel weer af. Toen kreeg ik een prednisonkuur, waarvan ik binnen twee maanden 20 kilo aankwam. Ik leek wel een opblaasbeest, zo strak stond mijn huid. Gelukkig hielp de prednison wel. Eerder had ik een uur nodig om bij te komen van zoiets eenvoudigs als douchen en aankleden. Nu stapte ik vrolijk op de hometrainer om de kilo's eraf te fietsen. Helaas, binnen een paar weken zakte ik door mijn knieën. Ik kon niet meer lopen en moest me voortaan in een rolstoel verplaatsen. Tja, zei mijn specialist, gewrichtsontstekingen komen vaak voor bij de Ziekte van Crohn. Misschien gaat het over, misschien ook niet.
Ik maakte er het beste van. Ik paste mijn leven, mijn werk en mijn woning zodanig aan, dat ik zo min mogelijk last had van mijn onwillige lichaam. Mijn hoofd en mijn handen deden het nog goed, dus daar richtte ik me op. Dat de rest van me steeds zwakker en dikker werd, merkte ik eigenlijk niet eens.
|
 Na een paar jaar kon ik kleine stukjes met krukken lopen. Eerst alleen binnenshuis, toen naar de auto en uiteindelijk een hele straat. In het zesde jaar durfde ik zonder rolstoel met vakantie. Een paar maanden later borg ik ook de krukken op. Mijn klachten waren veel minder geworden en ik wist precies wat mijn knieën aankonden. Als ze een tijd gebogen moesten blijven, zoals bij een voorstelling of een lange autorit, wilden ze de volgende dag rust. Als ze een trap op moesten, deden ze de rest van de dag niet meer mee. Het was goed te doen en ik was allang blij dat ik weer rechtop liep, met mijn handen vrij.
|
de voornemens
In januari van dit jaar las ik een artikel over een sportschool, waar je intensief begeleid kon worden door fysiotherapeuten en personal trainers. Mijn hart ging er sneller van kloppen. Ik zou best aan lichaamsbeweging willen doen, maar ik wist niet welke dingen goed zouden zijn en welke juist niet. Onder professionele begeleiding zou ik wel durven. Wat het nog aantrekkelijker maakte, was dat een abonnement allerlei extra's bood. Zo was er bijvoorbeeld elke maand een massage en een schoonheidsbehandeling inbegrepen. Zeg daar maar eens nee tegen.
Voordat ik kon beginnen met trainen, moest ik een health scan ondergaan. Die bestond uit een vragenlijst, een heleboel metingen en een bloedprikje. Ik schrok me wild van de uitslagen. Ik woog bijna 100 kilo, ik had 45,8% lichaamsvet en een omtrek van meer dan een meter. Ook mijn conditie was ver beneden peil. Ik moest tien minuten opwarmen op de crosstrainer, heel rustig en vrijwel zonder weerstand. Na twee minuten was ik misselijk en volledig buiten adem. Zo intensief had ik in geen jaren bewogen. En dit was alleen nog maar het opwarmen.
Ik sloot een contract met de sportschool en een met mezelf. Zes maanden lang zou ik drie keer per week komen en serieus mijn best doen. Ik kocht een hartslagmeter, een weegschaal die ook lichaamsvet kon meten en een trainingsbroek maat 48.
|
de wederopbouw
Ik vond het verschrikkelijk zwaar. Ik warmde op met fietsen of roeien en ging dan de crosstrainer te lijf. Telkens kon ik het een minuutje langer volhouden en telkens juichte de fysiotherapeut met me mee. Daarna deed ik oefeningen met gewichten. De eerste tijd rolde ik meteen na thuiskomst mijn bed in, zo uitgeput was ik. Ook deden mijn knieën vaak de rest van de dag pijn. Ik liet me niet kennen en miste nooit een training. Ik hoefde van mezelf niet altijd alle oefeningen te doen, maar ik moest wel altijd beginnen.
Na twee weken kon ik het tien minuten volhouden op de crosstrainer en was ik twee kilo lichter. Op zich geen geweldige prestatie, maar ik was trots op mezelf. De calorieëntellers op de apparaten hadden me bewust gemaakt van wat ik at. Met tien hele minuten zwaar zwoegen, verbrandde ik nog geen halve Snickers. Ik kocht een boek van Sonja Bakker en ging op dieet.
Gaandeweg kreeg ik er steeds meer plezier in. Ik verloor een kilo per week, waardoor ik me steeds makkelijker bewoog. Mijn uithoudingsvermogen werd beter en mijn spieren werden sterker. Ik werd steeds minder afhankelijk van de fysiotherapeut en wendde me steeds vaker tot de "echte" trainers. Ik begon ambities te krijgen. Ik wilde een uur op de crosstrainer kunnen blijven, ik wilde op Body Combat, ik wilde me kunnen opdrukken.
|
het resultaat
Na een half jaar maakte ik de balans op. Ik was meer dan 26 kilo afgevallen, had 31% lichaamsvet en mijn omtrek was meer dan 20 centimeter kleiner. Ik was sporten leuk gaan vinden. Behalve krachttraining en cardio, deed ik iedere week een uur Body Combat en een uur Body Attack. Een uur op de crosstrainer haalde ik makkelijk. Alleen opdrukken bleef nog moeilijk.
Ik stopte met Sonja Bakker en verlengde mijn abonnement op de sportschool.
|
het vervolg
Ik ben nog altijd chronisch ziek. Soms ben ik te moe voor intensieve cardio en beperk ik me tot de loopband. Soms moet ik na het sporten gaan slapen. Soms spelen mijn knieën op en moet ik die een poosje ontzien. Het sporten geeft me echter zoveel plezier en voldoening, dat ik er voorgoed mee door wil gaan.
Na een lange periode waarin mijn lichaam mijn leven bepaalde, voelt het heerlijk om weer baas over mijn lichaam te zijn. Ik zorg er goed voor. Ik slaap veel. Ik eet gezond, zoveel mogelijk natuurlijk, volkoren en biologisch. Ik hou mijn hart, bloedvaten en spieren in conditie. De opbrengst is dat ik me fit, energiek en sterk voel. Drie jaar geleden zat ik nog in een rolstoel. Nu huppel en spring ik mee met meiden die half zo oud zijn als ik. Sinds kort zit ik op zwemles en ik denk er over na om te leren hardlopen.
Hoewel ik al drie maanden niet meer op dieet ben, blijf ik geleidelijk vet verliezen. Dit weekeinde had ik 25% lichaamsvet en kocht ik een nieuwe trainingsbroek maat 38.
© 2008, Alexandra Faber
|
|
 |
|
