Je kunt hier berichten doorlezen, op berichten reageren of
.
Ik behoud me het recht voor om berichten te verwijderen, als die bijvoorbeeld beledigend voor andere schrijvers zijn.
Soms lijkt het er op dat je echt moet wachten tot je in elkaar dondert voor dat je ziekte volledig erkent wordt en je een passende uitkering ontvangt. Bij mij is het de reuma die flink zijn verwoestende werk aan het doen is. Ik ben nog maar 52 en heb verleden week einde dienst gemaakt. De laatste 10jr was ik werkzaam als taxichauffeur waarvan de eerste vijf jaar in loondienst. Was toen afgekeurt van 25-35% maar zoals de meesten zullen ervaren, vaak word er meer gevraagd dan dat je (lichaam) aan kan. Dat was in mijn geval dus ook. Heb in 2003 de knoop doorgehakt en heb mijn prive auto ingeruild voor een taxiwagen. Vanaf die tijd was ik zelfstandig en kom ik rijden wanneer het lichamelijk verantwoord was. Dus als de pijn van de reuma dragelijk was. Echt, maar dan ook echt met alle plezier mijn werk gedaan. Verleden jaar in Oktober begon de reuma mijn Lichaam te slopen, in korte tijd 12kg. afgevallen en mijn knieen en gewrichten zijn nu erg aangetast. Vanaf de zomer ging het helemaal slecht en zeker met lopen en armen en rug dat ik een herkeuring had aangevraagd bij het UWV. De mevrouw die mij keurde stond eigenlijk verbaast te kijken dat ik (nog) werkte en na grondige keuring van 2 uur werd ik heengezonden. Direkt de ziektewet in, zo kunt U niet werken was haar antwoord. Het was al 10jr. geleden bekent dat ik een keer moest stoppen en ben blij dat ik het zo lang vol heb kunnen houden, alleen een ding zit me vreselijk dwars. Ten eerste dat ik mijn sociale contakten ook er kwijt mee ben maar ook de belastingdienst die onbegrijpelijke wetten hanteerd. Die 5jr. die ik als kleine zelfstandige heb gewerkt heeft me belachelijk veel belasting gekost. Je moet 1225uren per jaar in werk en arbeid stoppen. Dat haalde ik de laatste 3 jaren niet meer. Geen zelfstandigenaftrek dus. dus zat na betaling van de belasting onder het minimun loon. Ook de 40.000euro die ik zelf had geinvesteerd aan auto's is weggegooit geld. Maar goed, ik heet geen Balkenende.....
Ik ben een studente kleuteronderwijs en maak een werk over chronische ziekten bij kleuters en kinderen. Ik ben me suf aan eht zoeken naar informatie over hoe zij ermee omgaan, hoe verwerken ze de diagnose? Wat houdt hen bezig (leeftijd in relatie tot ziektebeleving)? Hoe ga je als juf om met zo'n kindje in je klas? ... Ik hoop dat iemand me hierbij zo snel mogelijk kan helpen want ik moet maandag alles presenteren op school...
Ziekte van Crohn, ziek gemeld ivm grote vermoeidhe
Hallo, Ik heb sinds 2000 de ziekte van Crohn. Op zich kan ik er nadat ik het geaccepteerd had, redelijk goed mee leven. Vorig jaar twee aanvallen gehad (Prednison-shot gekregen), maar de vermoeidheid gaat niet weg. Ik ben al die tijd therapeutisch blijven werken en sinds maart 2008 weer begonnen met werken. Ik werkte tot voor kort 3 dagen in de week in plaats van 4 1/2 dag. Helaas trok ik het niet meer in verband met grote vermoeidheidsklachten. Heb me 3 weken geleden ziek gemeld. Er werd aan mij gevraagd of ik sfeergevoelig was. Dat heb ik beaamd en er was terloops gesproken over overplaatsing (ik werk zelf in de re-integratie). Word ik de dag daarna door de bedrijfsarts gebeld dat ik overgeplaatst zal worden naar een andere lokatie ivm sfeergevoeligheid. Wat heeft dat met mijn vermoeidheidsklachten te maken??? Ik moet hiervoor per dagt 1 uur langer reizen en ik word gewoon niet gehoord. Zij gaan ervan uit, dat ik op een lokatie werk waar veel weerstand is van collega's (dit klopt ook, maar ik distantieer me van hen. Er wordt van mij geëist dat ik vanaf maandag ga werken. Ik ben nog niet eens bij de arbo-arts geweest... Morgen ga ik daarheen, maar stel dat hij zegt dat ik inderdaad gedeeltelijk kan werken, dan moet ik gaan werken (ik zal ook een second opinion aanvragen bij het UWV). En ik ben totaal uitgeput. Dat was ik al door Crohn, maar door hele nare dingen die tegen mij gezegd zijn en nu in een andere context worden geplaatst moet ik hierop elke keer reageren, aangezien ik hier anders mee akkoord ga. En ik heb geen energie meer, voel me verschrikkelijk boos en in de steek gelaten. Er wordt gewoon echt gelogen (ik kan dit gelukkig bewijzen), maar die energie die heb ik niet meer. Heeft iemand tips??? Vermoeidheid is zo moeilijk aan te tomen..... Alvast bedankt voor reacties.
hoi alexandra, ik heb je verhaal met grote verbazing gelezen. Helaas heb ik er nu ook mee te maken. Artsen, ziekenhuizen, specialisten, ze werken allemaal mee. Tevergeefs! ik wil niet dat het UWV gelijk krijgt. Dat wil zeggen dat zij mijn leven kunnen regiseren. Bezwaar is afgewezen en nu op zoek naar een goede advocaat om beroep aan te tekenen. Hoe ben jij aan je advocaat gekomen? Was dat iemand met een bepaalde specialisatie. Heb geen idee waar en hoe ik moet zoeken.
Veel sterkte.
Alexandra Faber reageerde op 12/06/2008, om 21:10 uur:
Dag Romie,
Ik weet niet of mijn advocaat het leuk vindt als zijn naam op mijn website staat, dus ik mail je die even privé. Hij heeft mij heel goed geholpen en intussen ook iemand anders die mij om zijn naam vroeg.
hoi beste lezers alleen even om te delen ik was een top sporter op krachtsport gebied en daarvan uit ook de lichaams bouw van een bodybuilder.dat was de reden dat men mij niet wou afkeuren want ik zag er uit alsof ik bomen kon uit rukken . maar dat ik in 8 jaar tijd,{waar ik dus niet meer kon sporten , } 16 groote operaties aan mijn onder rug / bilnaat en naar binnen heb ondergaan ivm fistels en absessen vond men niet intresant ik ben nu nog maar 20 % van de man die ik in 1995 was .ben naar de rechter geweest ivm de afkeuring ,nou die gaf mij gelijk maar omdat het gak niet alle documenten kon overleggen {die ik dus nooit had gekregen ]heeft hij geoordeeld dat ik 80/100 ben afgekeurt maar GEEN financiele rechten heb dus kreeg ik een wsw indicatie NOU daar stond ik dan geen inkomen .ik ben van elende een baan als nachtportier hotel aangegaan omdat ik nog wel een beetje de uitstraaling heb .ik wou dit even kwijt ik kan nog zoveel zeggen maar ik heb altijd nog zo iets van ER ZIJN ALTIJD MENSSEN DIE HET ERGER HEBBEN DAN MIJ
Hoi Alexandra, Zo herkenbaar jouw "strijdverhaal" betreffende het UWV, ik ben vanaf 2004 ziek! Heb steeds vervangende arbeid gedaan, op therapeutische basis en op een gegeven moment 16 uur beter gemeld, omdat ik zelf mijn chronische ziektes niet accepteerde! En mijn gedachten: als je werkt ben je gezond! Nu ik ben er achtergekomen, door veel lichamelijke schade dat dat niet zo is! Mijn trajectbegeleider voor reintragatie zei ook tegen mij: "jij ziet er zo fris en fruitig uit, dus je krijgt het heeeeeeeeeeel moeilijk bij het afkeuringsysteem van het UWV, omdat er nu de WIA-regels gelden". En dat zijn woorden vol waarheid, ik had net als jij een dossier van onmetelijke dikte, vol met lab-uitslagen, diagnoses van wat voor chronische ziektes ik heb. Maar mijn laatste bezoek aan de verzekeringsarts in december 2007 moet ik weer door alle specialisten gezien worden en weer opnieuw worden bekeken wat ik nog kan, wat zijn de beperkingen, die ik heb! Ach je wordt er zo moe van, dus heb ik vorig jaar besloten, ik ga hier niet meedoor, laat me geestelijk niet meer manipileren, laten zij maar "bewijzen", dat ik niet ziek ben, moet deze maand weer heen, mijn 6de verzekeringsarts, want de 1 naar de ander gaat weg, of wordt verplaatst! Moet ik mijn hele verhaal weeeeeeeeer opnieuw vertellen, ach dan doe ik het toch weeeeeeeeer, gelukkig heb ik sinds 2005 een partner die mij begeleidt, ondersteunt en ziet/weet wat voor stress het elke keer weer is! Ik was altijd kostwinner, 2 kinderen, gelukkig nu 27 en 25 jaar, heb altijd full-time gewerkt in de gezondheidszorg, dus onregelmatige werktijden gehad, veel vrijwilligerswerk gedaan, maar vanaf maart 2004 zit dat er niet meer in, heb al moeite om mezelf te verzorgen. Heb een werkster, kinderen en partner en een buurvrouw doen veel voor mij! Ik heb namelijk de ziekte van Hashimoto, Reuma( veel heftige gewrichtsontstekingen), PDS ( prikkelbare darm) en daar moet ik mee leren leven, weer de leuke gevoelens/emoties kunnen beleven, ondanks pijn en moeheid. Alexandra, ik vind jouw site een goede aanvulling op de vragen die ik had en ik leef met een ieder mee, die door het UWV moet worden beoordeeld, sterkte en bedankt voor jouw verhaal, groet, Wilma.
