Je kunt hier berichten doorlezen, op berichten reageren of
.
Ik behoud me het recht voor om berichten te verwijderen, als die bijvoorbeeld beledigend voor andere schrijvers zijn.
Bedankt voor je waardevolle informatie over reizen. Er komt binnenkort een vriend in rolstoel bij mij logeren en komt aan op Schiphol. Door jouw verhaal weten we nu dat we van tevoren assistentie moeten aanvragen. Maakt het weer makkelijker. Fijn dat je dit allemaal hier op zet, dat helpt ons!
ik wil graag informatie over afkeuren na goedkeuren. ik ben in maart door het uwv goedgekeurd, maar mijn gezondheid keldert achteruit, er is ook niets meer aan te doen, alleen er mee leren leven. Ik val nog binnen die 2 jaar regeling, maar weet totaal niet hoe ik het moet aanpakken. Ik ga huilend naar mijn werk, omdat ik het (ondanks mijn aangepaste werk, en werkplek) niet kan.Ik ben totall loss maar durf me niet ziek te melden.Heeft iemand hier advies over??
2001 ziek geworden, uiteindelijk in de WAO beland 2003/t/m 2005. 2003 100% afgekeurt en 2005 80 % goedgekeurd nog wel arbeidsgehandicapt tijd voor reintegratie. Overal netjes aan meegewerkt meerdere malen aangegeven dat ik het dacht datik het niet kon, maar toch gedaan. Opleiding + 20 uur stage + 1 dag in de week school. Raakte zwanger tijdes stage en opleiding klachten werden meer en erger, mij vervolgens ziek gemeld. Na en tijdens zwangerschapsuitkering nog steeds ziek in 2008, dus weer op keuring. Zegt de keuringsarts dood leuk, nou mevr u heeft dezelfde klachten als in 2005 dus u kunt gewoon aangepast werk gaan zoeken. In bezwaar, afgewezen. Geen puf,energie en kracht om in beroep te gaan. 2010 vele nieuwe diagnoses gesteld , advocaat meerdere herzieningen/herkeuringen gevraagd. UWV houd vol ik heb hetzelfde als in 2005, de klachten zijn dan nu wel te verklaren en mischien ook wel erger geworden, maar geen reden voor nieuwe keuring of herziening. Alles word via papieren beslist, ze hebben me niet eens meer gezien vanaf 2008. PFFFFFF word hier zo moe van, als het uwv het uitkomt heb ik geen nieuwe diagnoses en als het hun weer de keer daarna uitkomt heb ik wel neiuwe diagnoses, maar ze draaien het in iedergeal zo, dat ze altijd in hun gelijk staan..... Klopt echt helemaal niks van van deze praktijkjes. De artsen hebben ook een eed afgelegd, ze zouden zich moeten schamen. BRRRR heb inmiddels 4 rechtzaken tegen hun lopen voor een en hetzelfde iets. Is toch gewoon te bizar voor woorden. Als ze nu gewoon eens aan hun fouten toegaven en eerlijk naar mij zouden kijken, dan had ik mischien wel een heel stuk minder fysieke en psychcische klachten gehad, maar nee hoor ze maken je gewoon nog zieker.......
Het is inmiddels al weer 4 jaar terug maar het lijkt nog als gisteren nu ik hier weer eens lees. Veel oude herinneringen en frustraties komen er toch weer naar boven.
Tijdens mijn keuring toen der tijd bij het UWV bleek ik niet door een erkende arts maar door een arts in opleiding te zijn (goed) gekeurd. Vraag dit dus altijd na of zoek het op op internet! Na in beroep te zijn gegaan hiertegen ben ik herkeurd door een andere arts waarbij ik dan toch nog voor 35% ben afgekeurd. Ik krijg nu dus een kleine uitkering. Voor de rest kon ik nog wel werken.
Wat je nog aan werk kunt doen wordt door de computer berekend. Daar zitten de meest gekke werkzaamheden bij zoals bij mij b.v. dekbedhoezen stikster...daar rolt dus gewoon een lijst met werkzaamheden uit. Ik werkte 20u in de week in de zorg. Om met het aangepast werk mijn salaris aan te kunnen vullen, moest ik méér uren gaan werken dan ik had gedaan, want dat aangepaste werk betaald natuurlijk gewoon minder dan het werk dat ik had gedaan. Maar dat werk bestond gewoon weg niet en ik kon het ook helemaal niet, daar ben ik ook nu nog te ziek voor.
Ik had een hele goede werkgever die mij alle gelegenheid bood om ander werk te doen en ik heb ook meerdere dingen geprobeerd maar dit mislukte steeds en dat kwam geheel door mij, niet door mijn werkgever, ik was er gewoon niet toe in staat en ik vond dit héél erg!
Inmiddels weet ik uit betrouwbare bron, dat of je wel of niet (gedeeltelijk) afgekeurd gaat worden dat (naast de medische feiten) je beoordeling afhangt van hoeveel er die dag-week-maand al zijn afgekeurd door de UWV arts.. Deze arts moet namelijk verantwoorden hoeveel hij er heeft goed of afgekeurd en wordt hier op aangesproken door zijn meerdere(n). Hoe meer hij/zij er goedgekeurd door heen weet te krijgen hoe beter hij/zij het werk doet dus hoe meer waardering hij/zij krijgt. Het gaat gewoon om percentages en het behalen van een doel. Medische feiten tellen, maar dus lang niet altijd, je bent gewoon afhankelijk van wie en wanneer en onder welke omstandigheden je je UWV arts treft...
Omdat ik maar heel weinig energie heb, heb ik het opgegeven. Nu krijg ik dus sinds 2007 een derde van mijn salaris. Gelukkig heb ik een echtgenoot met inkomsten en hebben we onze manier van leven aan onze nieuwe inkomsten aangepast. Er zit nog wel enige wrok want ik vind het niet eerlijk dat mijn man nu alleen de last van de gehele financiën op zijn schouders moet dragen en dus door zal moeten werken tot zijn 65e. Ik was 15 toen ik ging werken en ben dus noodgedwongen door ziekte gestopt toen ik 54 was. Mijn man en ik zijn nu beiden 60. Maar ik wil toch positief eindigen want nadat we ons eenmaal hadden aangepast, hebben wij het nu toch heel fijn samen. Ik kan nu de negatieve energie die het hele UWV gebeuren en alles er om heen van mij vroeg, omzetten in positieve dingen. Dat kon ik ook niet vanzelf ik heb daar hulp bij gehad. Als je zoals ik weinig energie hebt moet je er heel bewust mee omgaan en dit lukt mij nu aardig :-).
Maar een ieder die er hier alleen voor staat en geen partner heeft waar hij/zij op terug kan vallen en dus niet van de wind alleen kan leven, wens ik héél veel sterkte!
Het is inderdaad heel erg als je goedgekeurd wordt wanneer dat volgens jou niet de bedoeling is... maar wat als je een chronische ziekte hebt en je WAO wordt je geheel afgenomen?? De 'arts' die mij destijds moest keuren, heeft me niet eens lichamelijk onderzocht en zei steeds: 'volgens mij heb jij niet wat je zegt dat je maar hebt...!' Ik wist niet wat ik hoorde! De internist heeft mijn auto-immuunziekte bevestigd maar daar wilde zij niet aan! Het was duidelijk dat ik niet kon werken, nu, jaren later, is dat nog duidelijker! Ik ben onder behandeling bij verschillende artsen en die weten wat ze doen! De zgn. keuringsarts van het toenmalige UVW mevr. v.d Berg-Vos zou zich tot op de dag van vandaag en daarna nog moeten schamen! Toen ik na de nep-keuring wegging heb ik gezegd dat ik blij was dat ik niet in haar schoenen stond, omdat ik dan niet met mezelf zou kunnen leven... Het stond toen heel simpel vast: 'Als je een partner hebt die werkt, dan verdien je gewoon geen WAO'.... Dat was destijds - en misschien nu nog - het enige uitgangspunt. Uit betrouwbare bron weet ik dit:De artsen kregen 'commissie' voor elke patiënt die ze weer aan het werken konden krijgen óf van wie ze de uitkering konden afnemen! Tot op heden werk ik dus nog steeds niet en dat zal zeer waarschijnlijk ook niet meer gebeuren... Hoe ouder men wordt, hoe meer de ziekte zich gaat manifesteren, dus het UWV wist dat! Ik kan zo kwaad worden op types die niks hebben en een hele uitkering krijgen, maar die komen zichzelf op een dag wel tegen! ;) Heb ik daar al die jaren voor gewerkt?! Dat klopt toch niet... En ik ken meer mensen die op deze manier slachtoffer zijn geworden van de (wat mij betreft illegale) praktijken van het UWV!
Of het gepast is dat ik hier een berichtje plaats, weet ik niet. Dat ik goede bedoelingen heb, dat weet ik wel zeker. Ik wil jullie allemaal niet onthouden van deze informatie.
Ik behandel chronische zieken door “licht en kleur” te laten schijnen op de oorzaak van hun ziekte waar vanuit genezing of verbetering komt in hun gezondheid.
Hoe en waarmee de behandeling geschied is secundair aan het feit dat dat een hulpmiddel is voor de patient. Want de patient doet de rest zelf. Dus geen eigen veer in mijn achterwerk, maar een overwinning voor de patient zelf.
Het is geen nieuwe behandelmethode, het werd in de verre geschiedenis van ons bestaan al gebruikt. Het is anders omdat de gedachte achter het ontstaan van een ziekte anders is.
Ik hoop dat dit bericht geplaatst wordt. Niet voor mijn genoegdoening maar voor iedereen die lijdt aan een chronische ziekte.
Wij willen met gezin(6 volwassenen) een stedentrip maken naar Lissabon en Porto. Vliegen met Tap. Ik heb een rolstoel en 2 krukken. Kan lopen met krukken. Chronische botvlies ontsteking die nu weer opvlamt. Weet iemand of deze steden een beetje kruk en rolstoel vriendelijk zijn?. kan ik het beter uit mijn hoofd zetten? Hoe kan ik mijn leenrolstoel meenemen?. Heel veel dank voor iedere tip. Roze-marie
Heeft u een slechte ervaring met een luchtvaartmaatschappij, reisorganisator of reisverzekering? Kreeg u bijvoorbeeld uw rolstoel beschadigd terug of werd u geweigerd door een luchtvaartmaatschappij?
Neem dan contact op met het consumentenprogramma Groeten van MAX.
Wij zijn klachten aan het inventariseren rondom reizen met een rolstoel en wellicht kunnen wij iets voor u betekenen.
Vriendelijke groet, Redactie Groeten van MAX
Kyra schreef op 17/02/2011, om 15:31 uur:
werken
Ik wil graag werken, maar door mijn ziektes willen werknemers vaak van mij af, omdat ik me vaak ziek moet melden. Hierdoor voel ik me ook onzeker om weer nieuwe baan te vinden. Maar ik word niet afgekeurd. Ondanks twee chronische ziektes. Clusterhoofdpijn en Crohn.
Pff al lezende over het uwv word ik niet vrolijker. Heb de keuring gehad,het verslag is zo geschreven dat de enige conclusie is dat ik bijna volledig mijn uren kan draaien. Wel beperkingen gekregen, maar het is maar de vraag of de arbeidsdeskundige daar iets mee doet.... Ik werkte parttime dus rest verdiencapaciteit zal klein verschil zijn. Ik heb diverse chronische aandoeningen maar dat neemt het UWV niet serieus. Ze willen zelfs niet alle beperkingen meenemen omdat dat anti-revaliderend zou werken!? Ben ik klaar mee! Ik geef echter niet op, heb een aantal jaren re integratie er op zitten, nu zet ik ook door. Tot ik er bij neer val! Alleen verdomd jammer dat ik nog nooit de kans heb gehad om te werken aan verbetering of acceptatie.... Doorgaan, vooral doorgaan.....
12 januari van dit jaar heb ik te horen gekregen dat ik artrose heb ,in mijn nek en heupen en onderug.van 25 januari heb ik mij zelf ziekgemeld .van 9 februari ben ik halve dagen gaan werken werkaangepast en mijn eigen werk gedeeltelijk ik kan mijn eigenwerk niet helmaal meer doen.en ik ben in mei ook 3 weken thuis geweest van de pijn.en daarna gewoon weer halve dagen .maar nu heb ik van de reumatoloog medicijnen gekregen en die werken zo goed dat ik bijna pijn vrij ben niet helmaal.ik voel me goed niet meer zo moe dat had ik ook heel erg en nu niet al 2 maanden niet meer .en van eind november werk ik een uurtje langer en zo opbouwen naar de 40 uur per week maar volgend jaar 25 januari ben ik een jaar in de ziekte wet zeg maar maar mijn werkgever die wil nu mijn loon alkorte ik zak veel naar beneden in het ergste geval 400 euro en volgens mij mag dat niet. want ik kan een gedeelte mijn eigen werk en een gedeelte niet en dat is til werk dozen tillen die 8a 10 kilo zijn dat is voor te zwaar en daarom wordt ik gekort .en dat vindt ik erg het werk doe ik heel graag. groetjes diana
