|
|
|
het UWV heeft altijd gelijk
|
Als je te ziek wordt om te werken, verandert er nogal wat in je leven. Ineens ben je hele dagen thuis, in plaats van op je werk. Bovendien ben je ziek, zodat je niet zomaar alles kunt doen. Je moet je activiteiten beperken en vaker een beroep doen op hulp van anderen. Niets is meer zoals het was en dat is niet makkelijk om te accepteren. Gaandeweg ontdek je wat je nog met je beperkte tijd en energie kunt en wilt doen.
Tegen de tijd dat je een arbeidsongeschiktheidsuitkering aanvraagt, ben je al een of twee jaar ziek thuis geweest en heb je hopelijk een nieuw evenwicht gevonden. Misschien heb je zelfs al nagedacht over je arbeidzame toekomst.
Lees meer over het aanvragen van een arbeidsongeschiktheidsuitkering (WIA).
Je wordt opgeroepen voor een gesprek met een keuringsarts. De mening van deze arts is van het grootste belang voor jouw toekomst. Let op, keuringsartsen moeten bij hun hoogste baas verantwoording afleggen voor iedereen die ze geheel of gedeeltelijk afkeuren. Dat doen ze niet zomaar omdat je te ziek bent om te werken. Ze moeten je aardig vinden en liefst ook een beetje zielig. Anders doen ze geen moeite voor je en verklaren ze je gewoon geschikt.
Ik heb vaak gewenst dat ik wat beter toneel kon spelen... Als ik niet zo zakelijk en verstandig zou klinken, had ik het misschien zonder advocaat afgekund.
|
de keuringsarts
Ik ging het gesprek met de keuringsarts positief in. Na maanden van vallen en opstaan, medische onderzoeken en second opinions had ik een duidelijk beeld van mijn mogelijkheden en beperkingen. Ik was zo ziek dat mijn artsen verklaarden dat ik tot helemaal niets in staat was, maar ik had een plan.
Mijn oude baan kon ik niet meer uitvoeren, maar als kleine zelfstandige zou ik mijn werk helemaal op mijn ziekte kunnen inrichten. Zo zou ik al snel weer mijn eigen kost kunnen verdienen. Ik had me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en in de maanden voor de keuring had ik een paar klussen aangenomen en met succes volbracht. Ik zette mijn plannen enthousiast uiteen en verwachtte dat de keuringsarts me van harte zou steunen.
Ik was teleurgesteld toen de arts aan het eind van het gesprek concludeerde dat ik best in staat was om voltijds mijn oude werk te blijven doen. Niets wat ik over mijn ziekte en mijn invaliditeit had gezegd en laten zien, had indruk gemaakt. Later, toen ik inzage kreeg in mijn dossier, zag ik welke vooroordelen er een rol hadden gespeeld. "Verzekerde klinkt helder en zakelijk", "verzekerde drinkt koffie tijdens het gesprek", "als verzekerde in staat is een onderneming te drijven, kan ze zeker haar huidige werk blijven doen". Dat ik maar een paar uur per dag in staat was om helder te klinken en, zittend, werk uit te voeren, was niet relevant.
Niets kon deze arts ertoe bewegen om me af te keuren. Ik stuurde hem een brief, een verklaring van mijn specialist en een verklaring van mijn huisarts, maar hij reageerde nergens op. Ik werd volledig goedgekeurd.
Toen stelde mijn advocaat een bezwaarschrift op, dat precies dezelfde informatie bevatte. Met een bezwaarschrift teken je bezwaar aan tegen de keuring. Als je wint, krijg je een herkeuring. Ik kreeg geen herkeuring, maar een nieuwe beslissing. Ik moest nog steeds mijn oude werk hervatten, maar nu nog maar voor halve dagen.
Ik vond het schandalig. Mijn medische situatie kreeg geen enkele aandacht, maar nu er een dure advocaat in het spel was kreeg ik ineens halve dagen cadeau. Wie geld heeft, maakt kans op een uitkering.
|
de bedrijfsarts
De bedrijfsarts was het helemaal eens met de beslissing van het UWV. Eerder had hij het oordeel van mijn specialist gerespecteerd, maar nu niet meer. De hogere machten (lees: het UWV) vonden mij geschikt voor mijn oude werk en dus was ik dat. Hij feliciteerde me zelfs met mijn herstel. Ik moest aan het werk, ondanks de verklaringen van mijn artsen.
Al na een paar dagen bleek dat het niet ging. Ik meldde me ziek en vroeg de bedrijfsarts om aanvullende voorzieningen. Ik zou het beter kunnen volhouden met een voetenbankje, een toiletverhoger en een krukje om halverwege de gang even te kunnen pauzeren. De bedrijfsarts keek bedenkelijk in zijn papieren. Nee, het UWV had niets over hulpmiddelen gezegd. Die kon ik dus niet krijgen. En ziekmelden was er ook niet bij, vanwege mijn ziekte werkte ik immers al slechts halve dagen. Ziek moest ik in mijn vrije tijd maar zijn.
Ik was verbijsterd. Ik heb een duidelijk vast te stellen ziekte, die na een operatie en de vreselijkste behandelingen actiever was dan ooit. Ik had artsenverklaringen, laboratoriumuitslagen en zelfs foto's van mijn ingewanden. Niets hiervan maakte indruk. Alleen de mening van het UWV deed ertoe.
|
de werkgever
Ik werkte bij een groot bedrijf, waar voor alles een aparte afdeling is. Ik had mijn werk niet hervat en werd daarom opgeroepen voor een gesprek bij Personeelszaken. Daar werd het me nog eenmaal uitgelegd: het UWV heeft altijd gelijk. De bedrijfsarts volgt het UWV en het bedrijf volgt de bedrijfsarts.
Dus kreeg ik nog één kans om mijn werk te hervatten en anders zou ik zonder salaris worden geschorst. Maar... als ik aan het eind van de bezwaar- en eventueel beroepsprocedure in het gelijk zou worden gesteld, zou ik het geld alsnog krijgen. Ik moest er wel rekening mee houden dat zulke procedures al snel twee jaar kostten.
Er waren dus twee keuzes. Ik kon toegeven dat ik niet echt ziek was en weer gewoon aan het werk gaan. Of ik kon het twee jaar zonder inkomen stellen.
Behalve een advocaat zou je dus ook nog een dikke spaarpot nodig hebben om je tegen het UVW te kunnen verweren. Wat zou dat oneerlijk zijn. Gelukkig is het niet helemaal waar. Om je zonder salaris te kunnen schorsen, moet je werkgever aannemelijk kunnen maken dat je niet ziek bent. Mijn werkgever blufte en mijn advocaat maakte daar snel korte metten mee.
|
de bezwaarprocedure
Maandenlang hoorde ik niets, noch van mijn werkgever, noch van de bezwaarcommissie. Na een half jaar mocht ik mijn bezwaar komen toelichten. De hoorzitting was niet hoopgevend. Mijn advocaat is van Surinaamse afkomst en ook ik heb een kleurtje uit ons koloniale verleden. "Zo gaat dat niet in dit land", beet de aanwezige arts ons dan ook toe. Na nog eens zes maanden kwam de uitspraak. Ik had gewonnen en werd volledig arbeidsongeschikt verklaard.
Ik declareerde mijn advocaatkosten en vierde feest. Maar uiteindelijk heeft het UWV altijd gelijk. Binnen twee weken werd ik opnieuw gekeurd, met hetzelfde resultaat als de allereerste keer. Ik werd geschikt verklaard om voltijds mijn oude werk te hervatten.
En zo begon het circus opnieuw. Ik diende een bezwaarschrift in en mijn werkgever riep me op om te komen werken. Deze keer werd ik daadwerkelijk geschorst. Ik liet het daar niet bij zitten en spande een kort geding aan, dat ik won. Tenslotte ben ik echt ziek en kan ik dat bewijzen.
De bezwaarprocedure heb ik inmiddels verloren en mijn betalingen zijn stopgezet. Het UWV heeft wederom mijn artsen genegeerd en besloten dat ik niet ziek ben. Ik verwacht dat ik een beroepsprocedure zal winnen, maar ja, wat win ik dan? Een nieuw bezoek aan de keuringsarts. Een nieuwe goedkeuring. Een nieuwe bezwaarprocedure. Een nieuw bezoek aan de keuringsarts. Zo kunnen we jaren doorgaan. En uiteindelijk krijgt het UWV toch altijd gelijk.
|
en nu?
We zijn nu drie jaar verder. Anderhalf jaar geleden heb ik de beroepsprocedure gewonnen. Een jaar later kreeg ik een nieuwe beschikking. Ik ben weer volledig afgekeurd. Drie jaar lang heb ik geen cent gezien, maar onlangs werd het allemaal met terugwerkende kracht betaald. Hoeveel van ons hebben de middelen om deze langdurige procedures vol te houden? Ook hier geldt weer: wie geld heeft, maakt kans op een uitkering.
Ik weet dat het UWV het er niet bij zal laten zitten. Ik tel mijn zegeningen en wacht geduldig de volgende herkeuring af.
Het UWV heeft immers altijd gelijk.
Lees meer over het aanvragen van een arbeidsongeschiktheidsuitkering (WIA).
© 2007, Alexandra Faber
|
|
|
|