|
|
|
vakantie met een rolstoel
|
Natuurlijk wil je als chronisch zieke ook wel eens met vakantie. Als je moeite hebt met lopen of snel moe
wordt, is een rolstoel heel handig om mee te nemen. Als je er geen bezit, kun je er een lenen bij de Thuiszorg. Je krijgt dan een oud, loodzwaar, maar degelijk exemplaar.
Voor degelijkheid is iets te zeggen als je dagtochten gaat maken met een touringcar, zoals ik op Sicilië deed. Eerst had ik natuurlijk geïnformeerd of die tochten voor mij toegankelijk waren. Geen probleem, werd mij verzekerd. Inderdaad kon ik, na een flinke worsteling om de hoge treden in de bus op te komen, vrolijk van de reis genieten. Bij iedere bocht hoorde ik mijn rolstoel in het lege bagagecompartiment tegen de wanden van de bus kletteren. Bij aankomst bleek een beensteun losgeraakt en een reflector afgebroken te zijn. Ach, de bezienswaardigheden waren toch niet voor mij weggelegd. Alles was alleen bereikbaar via steile paden van mul zand en rotsen. Vriendelijke medepassagiers probeerden mij en mijn rolstoel nog naar boven te slepen, maar de inspanning en het risico op een lekke band waren te groot. Op de terugweg heb ik extra hard uit het raam gekeken, zodat ik toch waar voor mijn geld had.
|
Van te voren naar rolstoeltoegankelijkheid informeren biedt geen garantie. Zo bracht ik eens een vakantie door in een bungalowpark. De bungalow was toegankelijk, zoals beloofd, maar de zwembaden, het strand en de toiletten waren alleen via trappen te bereiken. Het schattige was dat er bovenaan de trap wel een invalidentoilet was...
En bij het vijfsterren hotel SAS Radisson in Brussel, moet je vijf treden af naar de ontbijtzaal en dan weer twee treden op voor het buffet. Maar als je bijbetaalt voor een VIP behandeling, mag je in een zaaltje zonder trappen of drempels ontbijten.
|
vliegen met een rolstoel
Vliegen met een rolstoel is een ervaring apart. Je kunt met je rolstoel tot aan de vliegtuigdeur komen. Verder moet je lopen of word je met een speciale smalle rolstoel naar je plaats gebracht. Bij aankomst wordt je rolstoel weer bij de vliegtuigdeur afgeleverd.
Het enige vliegveld waar dit niet kan is Schiphol. De KLM gaat er vanuit dat je best kunt lopen, als je maar wilt. Ze weigeren je rolstoel verder te brengen dan naar het begin van de slurf. Als je niet uit jezelf verschijnt, gaan ze informeren waar je blijft. Ze zouden dan natuurlijk meteen je rolstoel mee kunnen brengen, maar zo gaat het niet. Er moet iemand anders worden opgeroepen, die je in een leenrolstoel naar je eigen rolstoel kan brengen. De laatste 50 meter van je reis kost zo al snel een uur.
In andere landen gaat dit gelukkig beter. Je rolstoel wordt uit het bagageruim gehaald en bij de deur neergezet. Een kwestie van minuten. Helaas wordt er niet altijd een slurf aan het vliegtuig gekoppeld. Dan is er een trap, en dat is lastig. Soms lossen ze dat op door een wagentje met een lift te laten komen. En soms wordt er mankracht ingezet. In Duitsland werd ik door twee potige EHBO-ers op een soort plank gebonden en de trap af gedragen. In Thailand zijn de EHBO-ers een stuk kleiner en wankelden er vier man met mij op hun schouders de trap af.
|
De veiligheidscontrole is heel wisselend. Het heeft geen zin om iemand in een rolstoel door een metaaldetector te halen, zodat je persoonlijk wordt gecontroleerd. Dat gebeurt de ene keer grondiger dan de andere. Ik heb meegemaakt dat alleen mijn zakken werden beklopt. Er werd niet gecontroleerd of ik iets onder mijn kussen of in het tasje achter mijn knieën had. In de Verenigde Staten moest ik echter de rolstoel uit, om zonder krukken door de metaaldetector te lopen. Daarbij mocht ik wel op twee beveiligingsbeambten leunen.
|
voordelen van een rolstoel
Soms biedt het voordelen om in een rolstoel te zitten. Op vliegvelden bijvoorbeeld wordt er altijd gevraagd of je begeleiding nodig hebt. Als je daarvoor kiest word je razendsnel langs de douane en de veiligheidscontrole geloodst. Dat scheelt een hele tijd in de rij staan. Het nadeel is wel dat je geen gelegenheid krijgt om belastingvrij te winkelen of iets te gaan eten of drinken. Je wordt bij de gate neergezet en dat was het dan. Ook op de terugweg kun je voor begeleiding kiezen. Als je het niet erg vindt om een uur te wachten totdat de KLM het voor elkaar heeft om jou, je rolstoel en je begeleider bij elkaar te brengen, kun je daarna in tien minuten buiten bij de taxi's staan.
Mijn beste ervaring was in Disneyland Parijs. Voordat je naar binnen gaat, moet je een half uur in de rij staan om een zogenaamde invalidenpas te halen. Die tijd verdien je echter bij de eerste attractie al terug. Voor iedere attractie staan lange rijen, met bordjes die de wachttijd aangeven. Soms is dat wel anderhalf uur. Als houder van een invalidenpas mogen jij en je begeleiders naar een aparte ingang, die direct bij de attractie uitkomt. Als er geen andere rolstoel staat te wachten word je direct het eerstvolgende karretje in geholpen. Zo heb ik in één dag evenveel attracties kunnen bezoeken als andere mensen in drie dagen.
|
aandachtspunten
Er zijn dingen waar je aandacht aan kunt besteden voordat je een vakantie boekt. Ik heb zelf dikwijls betreurd dat ik vroeger bij aardrijkskunde niet beter had opgelet.
Zo werd ik in Arizona omringd door heuvels, die het me onmogelijk maakten om zelfstandig rond te rijden. Om toch wat onafhankelijkheid te bewaren liet ik me de heuvel op duwen en bij het bubbelbad neerzetten. Ik zou zelf wel terugkomen, heuvel af is tenslotte een stuk makkelijker. Toen ik uitgebubbeld was, zette ik me af. Met een noodgang vloog ik naar beneden en kwam met een schok tot stilstand toen mijn wielen vastraakten in een rooster in de weg. In een uiterst ongelukkige houding moest ik vervolgens wachten tot er iemand langs kwam die me los kon wrikken. Toen dat was gelukt zette ik de daling voort. Helaas had ik zoveel vaart dat ik de bocht miste en pas helemaal onderaan tot stilstand kwam. Ik was een half uur bezig om weer naar boven te komen en kon de rest van de dag geen pap meer zeggen. Let dus op het landschap. Ook voor je eventuele begeleider is het een stuk makkelijker om over vlakke grond te rijden.
|
Het is prettig als je van te voren een idee hebt van de staat van het wegdek. Het is verschrikkelijk zwaar om een rolstoel door grind of zand te rijden. Ook gaten, kuilen en hoge stoepranden zonder afgeschuinde stukken zijn onoverkomelijk. In Thailand kan ik niet op de stoep rijden omdat ik er gewoonweg niet op kom. Ik kan daardoor geen winkels in zonder dat iemand me helpt. In de Verenigde Staten ben ik daarentegen geen enkele stoep zonder afgeschuinde stukken tegengekomen en was alles voor mij toegankelijk.
Over de accomodatie kun je informatie opvragen. Bij reisbureaus kennen ze iets dat "de uitgebreide uitdraai" heet. Daar staat precies in hoeveel meter het is naar het strand, hoeveel treden er zijn naar het restaurant, etc. Zo kun je zien of de accomodatie bij jouw beperkingen past. Ze zijn helaas nog niet zo ver dat je op basis van je beperkingen een accomodatie kunt kiezen.
|
toiletbezoek
Toiletbezoek is meestal een probleem. De vliegvelden en openbare gebouwen in Europa zijn vrijwel allemaal voorzien van invalidentoiletten, maar in de rest van de wereld moet je maar zien hoe je je redt.
In Nederland is het trouwens ook niet alles. Bij wegrestaurant De Lucht aan de A2 wordt het invalidentoilet als kast gebruikt, zodat de wastafel door vuilcontainers wordt geblokkeerd. En bij restaurant La Place moet je eerst een trap af. Ik heb ook meegemaakt dat het invalidentoilet onderdeel uitmaakte van een rij gewone toiletten, die met schotten van elkaar waren gescheiden. Het invalidentoilet was iets breder dan de rest, maar men had er niet aan gedacht dat een rolstoel in zo'n smalle doorgang geen scherpe draai kan maken. Met mijn draaicirkel kon ik er niet in.
Als je een mooi toilet ziet moet je het gebruiken en verder moet je het maar proberen op te houden tot je weer thuis bent.
© 2007, Alexandra Faber
|
|
|
|
